Czy zastanawialiśmy się kiedyś, ile nieopowiedzianych historii kryje się w kobiecym spojrzeniu? Ile emocji, marzeń i buntu wybrzmiewa z ciszy pracowni, zanim trafią na płótno, w glinę czy na kliszę fotograficzną?

DKTK  – to dla nas wszystkich symbol środowiska, które od lat jest kuźnią talentów i przyjaźni. Dziś jednak to nie instytucja jest najważniejsza. Dziś kluczowe jest to pierwsze słowo: Kobiety. To one były bohaterkami tego wieczoru. Artystki, które codziennie udowadniają, że tworzenie jest dla nich nie tylko pasją, ale często sposobem na życie, językiem, którym mówią do świata. Skąd wzięła się ta niezwykła siła, by łączyć często wielość życiowych ról z nieustannym poszukiwaniem w sztuce? Sztuka kobiet często bywała spychana na margines, określana mianem „sztuki kobiecej” – jakby był to gatunek z definicji gorszy. Na szczęście te czasy mamy za sobą. Dziś wiemy, że nie ma sztuki kobiecej i męskiej. Jest po prostu dobra sztuka lub jej brak. A twórczość, którą Państwo zobaczyli, jest tego najlepszym dowodem. Jest odważna, jest refleksyjna, bywa intymna, a czasem dosadna.

Drogie Panie! Dziękuję Wam, że dzielicie się z nami swoim światem. Dziękuję, że swoją pracą pokazujecie, jak wielobarwna i wielowymiarowa jest kobieca perspektywa.